Klokot hebben we uitgezocht als eerste bestemming in Bosnië en Herzegovina, na ons avontuur in Karlovac. Het zal overigens ook onze laatste bestemming daar zijn, maar daarover later.
CP Klokot
Camping Oaza Klokot ligt landelijk aan de Klokot rivier. De inrichting is basic. De stroomvoorziening is duidelijk amateuristisch aangelegd en niet echt veilig te noemen. Ook de waterleiding en de oeverbeschoeiing zijn duidelijk niet door professionals aangelegd, maar dat is minder zorgwekkend. De camping heeft een zwembad en dat is natuurlijk fijn als je hier in het hoogseizoen zou staan. De kampeerders (ja tenten, daktenten, buscampers, je ziet ze hier allemaal) worden steevast vriendelijk onthaald door de ‘huis’hond.
De huishond
We zien geen halsband en mogelijk is dit een zwerfhond, maar het dier doet geen vlieg kwaad. Hij heeft echter wel een duidelijke passie voor schoenen. Als hij er met een van de klompen vandoor gaat wordt door ons de achtervolging ingezet. Niet onvriendelijk maar wel duidelijk makend dat dit geen speeltjes zijn. Als hij even later er met een van Margret’s sketchers vandoor gaat wordt de toon strenger. Maar het beest heeft het begrepen en pakt verder alleen schoenen van andere kampeerders 🙂
Verkassen
We staan aanvankelijk beneden op het veld en dat is prima, maar Margret maakt zich er zorgen over dat het de komende dagen gaat regenen. Komen we dan nog wel via het zanderige pad heuveltje op omhoog naar de weg? We slepen immers nog een aanhanger mee en er liggen nu al wat modderpoeltjes. We verkassen dus maar naar de hoger gelegen parkeerplaats, die uit grind bestaat. Dat lukt nog net. De wielen slippen al wat door. We zien later dat andere campers er ook moeite mee hebben en zijn blij dat we deze beslissing maakten.
Omgeving van de CP
De camping ligt afgelegen en eerlijk is eerlijk: er is hier – rond deze tijd althans- niet echt veel te doen. Maar dat is bepaald geen straf. We maken een flinke wandeling in de buurt en lopen over paden, door weilanden en langs stroomversnellingen in de rivier. Al die tijd is de vriendelijke hond van de camperplaats met ons meegelopen. We worden langzamerhand een beetje verliefd op dit beest.
We blijven even langer bij de stroomversnellingen speuren of er misschien een waterspreeuw te zien valt. Lang geleden hebben we er een gezien bij de Plitvice watervallen en dat is hier niet zo gek ver vandaan. Maar geen waterspreeuw te bekennen. We raken in gesprek met een oude inwoner naar aanleiding van het speelse gedrag van ‘onze’ en zijn hond. Dat is weer even een lakmoestest of we nog in het Kroatisch kunnen converseren. En dat lukt gelukkig nog best aardig. De man vertelt ons dat er in het voorjaar hier inderdaad veel waterspreeuwen te zien zijn, maar rond deze tijd niet meer.
We zien veel vissende reigers en langs de oevers vliegen tjiftjafs speels van tak tot tak. Verderop is een klein drassig strookje groene oever waar een aantal zwartkoppen aan het badderen is. De stilte, het bos, de traag stromende rivier en de foeragerende vogels, je ontspant hier tot op het bot. Je zit hier overigens maar op een kilometer of 5 afstand van Bihac waar wel het een en ander te doen en te zien is. Wij slaan echter Bihac over ten faveure van:
Bosanska Krupa
We maken een dagtrip naar Bosanska Krupa, een klein stadje aan de rivier de Una, ongeveer 40 km hiervandaan. We hebben al veel plezier van onze Citroen C1 die we op de trailer meenemen. Daar hebben we overigens zo meteen nog wel een sterk verhaal over.
Bosanska krupa staat bij toeristen vooral bekend om de vissershuisjes die op palen in de rivier staan. Deze zijn nu ingericht als appartementen. Je kunt ze mooi zien liggen vanaf het Stari Grad oftewel het oude kasteel. Her sta je meteen in het meest interessante deel van Bosanska Krupa (letterlijk: het Bosnische Kruis). Je kijkt hier uit op maar liefst drie gebedshuizen: een Katholieke, een Orthodoxe en een Islamitische: de kerk van de geboorte van de heilige maagd Maria, de kerk van de glorieuze naam van Maria en de stadsmoskee van Bosanska Krupa. Kortom het bewijs dat drie religies wel degelijk samen kunnen leven.
Sterke verhalen
Onder het motto “sterke verhalen” hier onze wederwaardigheden met het oversteken van de Kroatisch-Bosnische grens. Even een herinnering: wij reizen met een 7,3 m lange camper met een 4,5 m lange trailer (een auto-ambulance) waarop onze Citroën C1 staat. We hebben wat problemen met kiezen of we nou in de personenwagen rij gaan staan of dat het de bedoeling zou kunnen zijn om bij grotere voertuigen (bus, vrachtwagen) aan te sluiten.
We kiezen voor het eerste en dat levert geen probleem op aan de Kroatische kant, maar aan de Bosnische kant worden we tegen gehouden en zelfs teruggestuurd naar de Kroatische kant. Onze papieren worden ingenomen met de mededeling ‘ik leg het straks wel uit’ en we moeten keren.
We krijgen daar de papieren (zonder uitleg) weer in de handen gedrukt en komen tot verbazing van de Kroatische grenswachters weer terug: “Jullie zijn toch net de grens over gegaan”? De vraagtekens boven hun hoofden zijn net zo groot als die van ons. De Bosniërs hebben nog wel aangegeven dat we via de vrachtwagen rij moeten rijden.
Daar aangekomen houdt een lieftallige Kroatische politieagente ons tegen en zegt dat we via de personenwagen rij moeten rijden. Wij geven aan het niet meer te weten. Zij ook niet. Wat nu?
Hoe zit het dan?
We parkeren -in overleg- de combinatie aan de Kroatische kant en lopen naar de Kroatische grenswachten die in eerste instantie geen idee hebben waar het over gaat. Een kort contact met de collega’s aan de overkant geeft meer duidelijkheid. Men is kennelijk bang dat wij illegaal onze auto over de grens willen smokkelen. Dat we de juiste papieren hebben is blijkbaar niet genoeg. Men wil dat wij de auto rijdend de grens over brengen! OK, we snappen dat we vanuit de EU ‘het buitenland’ inrijden, maar dat hiervoor dit soort procedures nodig zijn??? Overigens zien we de hele weg (en zeker vanaf hier) dat men het meenemen van de eigen auto op de trailer absoluut niet gewend is. Dit is hier kennelijk een nieuw fenomeen. Ach, zijn we eindelijk eens trendsetters! 🙂
Na het nodige gemopper halen we met frisse tegenzin de auto van de trailer af, bergen de rijplaten op, bergen de spanbanden op en rijden drie kwartier later eindelijk zonder verdere problemen de grens over. Gelukkig ligt Klokot net ever de grens, dus Margret rijdt met de C1 achter de camper aan naar onze bestemming, wel zo makkelijk en scheelt weer werk van de auto weer op de trailer zetten. Iets waar we op dat moment in de reis nog best wel ff werk aan hebben.
Toch verder door Kroatië
We houden het weer nauwlettend in de gaten en het belooft kouder en natter te gaan worden. Willen we met dit weer wel door Bosnië rijden met een 12 meter lange combo van in totaal 5,5 ton? Het landschap wordt bergachtiger en er liggen een aantal hellingen van 12% en meer in het verschiet. De weersvoorspellingen gaan bepaald niet de goede kant uit en we besluiten terug te rijden naar Kroatië en via de kust zuidwaarts verder te trekken. Dit zal later een goede beslissing blijken te zijn.
Volgende etappe: Skradin
Als je iets aan onze informatie hebt gehad, zouden we het zéér waarderen als je dat wilt vermelden op je site of social media (liefst natuurlijk met een link naar deze pagina:)
Als je je abonneert, krijg je per email bericht van nieuwe posts en je dingt automatisch mee als we winacties kunnen organiseren. Kost je niets en levert misschien nog wat op :). En het mes snijdt aan twee kanten: door je te abonneren hebben wij een sterkere positie om acties te organiseren.
Heb je zelf een blog en wil je links uitruilen? Laat het ons weten!
